Ταξίδι με τον Υπερσιβηρικό: Ένας φωτογράφος διέσχισε τη Ρωσία και μοιράζεται τις εμπειρίες του
Μία διαδρομή μοναδική, μία εμπειρία ζωής. Ο Αυστριακός φωτογράφος Γεόργκ Βάλνερ από το Σάλτσμπουργκ έκανε αυτό που για πολλούς παραμένει όνειρο: Ταξίδεψε με τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο. Σε συνέντευξή του στο Sputnik, μίλησε για τα 10 χιλιάδες χιλιόμετρα που διέσχισε. Γιατί ήταν πιο ασφαλές να ταξιδέψει σε ένα βαγόνι με αριθμημένες θέσεις παρά στα δίκλινα ή τετράκλινα κουπέ, πώς αυτό το ταξίδι άλλαξε τα στερεότυπα που είχε για τη Ρωσία, πώς του φάνηκαν οι συνοδοιπόροι του, οι «σχεδόν μυστικοί πράκτορες»;
Από την παιδική μου ηλικία μου αρέσει να ταξιδεύω με τρένο
Απολαμβάνω τον αργό ρυθμό του τρένου. Μου αρέσει ότι, για να φτάσω στον προορισμό μου, χρειάζεται να περάσω κάποιο χρόνο μέσα στο βαγόνι. Είναι τελείως διαφορετικό από το αεροπλάνο. Μου αρέσει επίσης να κοιμάμαι στο βαγόνι του τρένου, είναι ένα πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα. Αυτοί ήταν οι λόγοι της απόφασής μας το περασμένο καλοκαίρι, μαζί με τη δημοσιογράφο Μαρίνα Ντμουχόβσκαϊα και την Ανιούτα Προχόροβα να επιλέξουμε το τρένο για μεταφορικό μέσο.
Γεόργ Βάλνερ στην πλατφόρμα του Υπερσιβηρικού © Φωτογραφία: @mesto47 Georg Wallner
Η Μαρίνα ήταν η υπεύθυνη του τμήματος επικοινωνίας της Διεθνούς Ένωσης Διάθλου στο Σάλτσμπουργκ όπου γνωριστήκαμε. Η Ανιούτα, η φίλη της, έμενε και εργαζόταν στο Ντουμπάι για μεγάλο χρονικό διάστημα, είναι λάτρης της ψυχολογίας.
Σέλφι στο βαγόνι © Φωτογραφία: @mesto47 Georg Wallner
Το παιδικό μου όνειρο ήταν να εργαστώ ως οδηγός τρένου
Δεν έγινε πραγματικότητα, το ταξίδι με τον Υπερσιβηρικό όμως με έκανε να καταλάβω πώς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι εφικτό, και μάλιστα έγινε τρόπος να "κατακτήσω τη Ρωσία", όπως αστειεύτηκε ένας από τους φίλους μου.
Είναι δυνατόν να φτάσει κανείς από την Αυστρία στο Βλαδιβοστόκ μόνο με μία μετεπιβίβαση;
Υπάρχει τρένο που εκτελεί δρομολόγιο Νίκαια-Μόσχα και στη συνέχεια από τη Μόσχα μπορεί κάποιος να φτάσει στο Βλαδιβοστόκ χωρίς μετεπιβιβάσεις. Εγώ όμως ήθελα να δω περισσότερα αξιοθέατα και τελικά άλλαξα 13 τρένα. Αρχικά, πήγα στην Πολωνία στο Πόζναν και από εκεί πήρα το τρένο που εκτελούσε τη διαδρομή Βερολίνο-Μόσχα. Στη συνέχεια, από τη ρωσική πρωτεύουσα ταξιδεύαμε από πόλη σε πόλη μέχρι το τέλος του Υπερσιβηρικού.
Μόσχα © Φωτογραφία: @mesto47 Georg Wallner
Τα ταξίδια με τα τρένα, καθώς και οι απόψεις για αυτά, διαφέρουν αρκετά ανάμεσα σε Αυστρία και Ρωσία
Στην Αυστρία θεωρούν ότι το να ταξιδεύει κανείς τέσσερις ώρες με το τρένο είναι πολύ. Είναι δύσκολο για τους ανθρώπους να φανταστούν πώς είναι να περνάει κάποιος περισσότερο από μια ημέρα μέσα σε ένα βαγόνι! Στην Ευρώπη, σχεδόν σε όλα τα τρένα, η πρόσβαση στο ίντερνετ είναι εφικτή, ενώ στη Ρωσία, όταν δεν υπάρχει καλό σήμα, οι επιβάτες αφήνουν τα κινητά τους τηλέφωνα στην άκρη και μιλάνε ή κοιτούν έξω από το παράθυρο.
Μου άρεσε όταν περάσαμε δύο ολόκληρες μέρες μέσα στο τρένο
Δεν χρειαζόταν να ξυπνάμε νωρίς το πρωί και όλη την ημέρα μπορούσαμε να ρίχνουμε ματιές έξω από το παράθυρο και κάναμε μονάχα διαλείμματα για φαγητό. Με εντυπωσίασαν πολύ τα ηλιοβασιλέματα στα μεγάλα ποτάμια, στον Βόλγα και στον Αμούρ. Απίστευτα όμορφο! Μου άρεσε επίσης όταν το τρένο σταματούσε για πολλή ώρα στους μεγάλους σταθμούς. Τότε, είχαμε τη δυνατότητα να βγαίνουμε έξω, να αγοράζουμε φαγητό και να κάνουμε βόλτες.
Δέκα νύχτες κοιμηθήκαμε μέσα στα τρένα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού
Στο Νίζνι Νόβγκοροντ, στο Καζάν, στο Γεκατερινμπούργκ, στο Κρασνογιάρσκ, στο Ιρκούτσκ, στο νησί Ολχόν, στο Ουλάν-Οντέ, στο Μπλαγκοβέσενσκ, στο Χαμπάροβσκ και στο Βλαδιβοστόκ μείναμε στα ξενοδοχεία. Σε κάθε πόλη είχαμε ενδιαφέρουσες περιπέτειες και συναντήσεις. Για παράδειγμα, εμένα μου αρέσει η ορειβασία, οπότε ήταν πολλή εντυπωσιακή η κατάκτηση των κορυφών κοντά στο Κρασνογιάρσκ.
Συμπάθησα πολύ την ορειβάτισσα Ιρίνα, την οποία συναντήσαμε στο εθνικό πάρκο «Στολμπύ»
Ήταν 60 ετών, και παρ' όλ' αυτά με προσπερνούσε. Τα αγγλικά της δεν ήταν τέλεια, εγώ δεν μιλούσα καθόλου ρωσικά. Γνωρίζαμε όμως και οι δύο την ορολογία της ορειβασίας και μπορούσαμε να μιλήσουμε για πολλά πράγματα. Οι Ρωσίδες φίλες μου δεν μας καταλάβαιναν.
Μυήθηκα σε μια ορειβατική οργάνωση
Πρόκειται για μια κοινότητα ορειβατών στο Κρασνογιάρσκ με τη δική της υποκουλτούρα. Στη χώρα μου κάνω αναρρίχηση με ασφάλεια. Έχω κάνει και bouldering, είναι μικρές αλλά τεχνικά δύσκολες διαδρομές. Στο εθνικό πάρκο πολλές διαδρομές βρίσκονται αρκετά πιο ψηλά και είναι σίγουρα πιο επικίνδυνες.
Εκεί κατακτήσαμε μια πολύ ψηλή κορυφή με την ονομασία Ντεντ, ήταν επίτευγμα δύσκολο και επικίνδυνο
Δεν πίστευα ότι κάποια μέρα θα μπορέσω να καταφέρω να κάνω παρόμοια ανάβαση χωρίς ασφάλεια! Στον δρόμο της επιστροφής προς το αυτοκίνητό μας, η Ιρίνα μάς έδειξε έναν τοίχο στον οποίο ήταν χαραγμένα τα ονόματα των νεκρών ορειβατών. Ήταν τρομακτικό.
Στο νησί Ολχόν © Φωτογραφία: @mesto47 Georg Wallner
Ήθελα να νοικιάσω ένα αυτοκίνητο «Niva» για να κάνω βόλτες
Μια μέρα, σ' ένα μικρό χωριό, οι φίλες μου είδαν ένα αυτοκίνητο αυτής της μάρκας και ρώτησαν την ιδιοκτήτριά του αν ήταν δυνατόν να το δανειστούμε. Και μας είπε «ναι»! Αυτό ήταν απίστευτο! Δεν νομίζω ότι στην Αυστρία κάποιος θα άφηνε έναν ξένο να οδηγήσει το αυτοκίνητό του.
Στο Βλαδιβοστόκ, έπειτα από μια ομιλία στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης «Ζαριά», ένας νεαρός άνδρας μας πλησίασε για να μας πει ότι διοργανώνουν με τους φίλους του παράνομους αγώνες δρόμου με αμάξια. Εκείνο το βράδυ πήγαμε στο σημείο συνάντησης των αγωνιστών. Συμμετείχα ακόμη και στον αγώνα! Ήταν πολύ συναρπαστικό, υπήρχαν όμως πολύ επικίνδυνες στροφές.
Στη διαδρομή μας συναντήσαμε δύο συνεπιβάτες στο κουπέ μας
Δεν ήθελαν να μιλήσουν για τη δουλειά τους και αρνήθηκαν να μας πουν τα ονόματά τους. Σχεδόν σαν μυστικοί πράκτορες. Ο ένας από αυτούς ασχολούνταν με έρευνες σχετικές με αεροπορικά ατυχήματα. Ο άλλος κάποτε στον στρατό ασχολήθηκε με διαστημικούς πυραύλους. Δεν είπε τίποτα περισσότερο! Ακόμα αναρωτιέμαι τι ακριβώς έκανε.
Πριν από το ταξίδι μου στη Ρωσία, μου έλεγαν ότι είναι μια υπέροχη χώρα, όμως όσο προχωράς πιο ανατολικά τόσο λιγότερο πολιτισμός υπάρχει
Τόνιζαν ότι πρέπει να φοβάμαι τη φύση αλλά και τους ανθρώπους. Για εμένα όλα αυτά είναι αναλήθειες! Κάποιος μπορεί να είχε διαφορετική εμπειρία, ειδικά εάν είχε ταξιδέψει μόνος του και δεν μιλούσε ρωσικά. Εμείς ήμασταν τρία άτομα, και ανάμεσά μας ήταν δύο Ρωσίδες, οπότε δεν υπήρχε γλωσσικό εμπόδιο ή δυσκολία στην κατανόηση.
Είναι ενδιαφέρον ότι αρχικά κάποιοι άνθρωποι δεν μου φαίνονταν πολύ φιλικοί
Όταν μάθαιναν όμως ότι ήμουν ξένος, άλλαζαν την συμπεριφορά τους και μου χαμογελούσαν. Θεωρώ ότι αυτό το γεγονός, κάνει τη Ρωσία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα χώρα για ταξίδια. Οι κάτοικοί της δεν είναι αδιάφοροι προς τους ξένους επισκέπτες, σε αντίθεση με χώρες που υποφέρουν από υπερβολική εισροή τουριστών.
Το στερεότυπο πως οι Ρώσοι πίνουν πολλή βότκα έχει σχέση με το παρελθόν
Είδαμε πως έβγαλαν έναν επιβάτη από το τρένο επειδή ήταν μεθυσμένος. Το ταξίδι στη Ρωσία είναι πολύ ασφαλές. Ειδικά στο βαγόνι της τρίτης τάξης με αριθμημένες θέσεις, επειδή εκεί ταξιδεύουν πολλές οικογένειες και όλοι έχουν τη δυνατότητα να βλέπουν όλους τους υπόλοιπους συνεπιβάτες.
Στιγμιότυπο από στάση του τρένου © Φωτογραφία: @mesto47 Georg Wallner
Ο ιστότοπος Mesto47 (Θέση 47) είναι μια συλλογή από τις ιστορίες που έχουν συγκεντρώσει οι τρεις ταξιδιώτες με τον Υπερσιβηρικό. Κάθε φορά που αγόραζαν εισιτήρια για το επόμενο τρένο δεν ήξεραν ποιος θα είναι ο συνεπιβάτης τους, ο οποίος θα είχε εισιτήριο για τη θέση 47.
Μια γυναίκα στο τρένο © Φωτογραφία: @mesto47 Georg Wallner
«Είναι μια ειλικρινής ιστορία για τη Ρωσία μέσω απλών ανθρώπων: συνεπιβάτες στο τρένο και τυχαίους περαστικούς που συναντήσαμε σε πόλεις κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Η ιδέα γεννήθηκε σε μια μπυραρία στο Σάλτσμπουργκ. Το 47 είναι ένας τυχαίος αριθμός που συμβολίζει τον αυθορμητισμό των μοιραίων συναντήσεων. Ήμασταν οι τρεις μας πάντα στο κουπέ: εγώ ως δημοσιογράφος, ο Γεόργκ ως καλλιτεχνικός ηγέτης και φωτογράφος, και η φίλη μου Άννα ως ψυχολόγος» εξηγεί η Μαρίνα Ντμουχόβσκαϊα.
«Μετά το τέλος της πανδημίας του κορονοϊού, ελπίζω να επιστρέψω. Θα ήθελα πολύ να δω το Γιαροσλάβλ και το Νοβοσιμπίρσκ» τονίζει ο Γεόργκ.
